Þeir hafa skoðað öryggisbúnað skipa í mörg ár

Myndin er af Þeim t.f.v: Viggó Sigurfinnssyni og Karli Taylor.

Viggó skoðaði lengi Gúmmíbjörgunarbáta á Austurlandi en hann var með Gúmmíbátaþjónustu sína á Neskaupstað.

Karl var með fyrirtækið Eldvarnir ehf sem nú er í eigu Víking björgunarbúnaður. Hann skoðar slökkvitæki, brunaviðvörunarbúnað, reykköfunartæki og slökkvibúnað alskonar svo eithvað sé nefnt.

Myndina tók ég fyrir nokkrum árum er þeir félagar unnu saman hjá Eldvörnum.

Athugasem við þessa frétt mbl.is

Skoðunarstofur Siglingastofnunar skoðuðu á síðasta ári 2.103 gúmmíbjörgunarbáta víða um land. Bátarnir voru af ýmsum gerðum. 26 af þessum bátum voru dæmdir ónýtir.

Meðal verkefna Siglingastofnunar Íslands eru árlegar úttektir á svokölluðum B-skoðunarstofum, sem eru þjónustustöðvar sem skoða búnað skipa, m.a. gúmmíbjörgunarbáta. Eftirlit stofnunarinnar felst í almennri úttekt á stöðvunum, búnaði og varahlutalager og jafnframt yfirferð á skoðunarskýrslum sem gerðar hafa verið. Þær verða að hafa starfsleyfi Siglingastofnunar sem að jafnaði er gefið út til fimm ára í senn. Stöðvarnar eru staðsettar víða um land og hafa einnig leyfi til að skoða og yfirfara björgunarbúninga. Þá hafa þær, að einni undanskilinni, leyfi til að skoða losunar- og sjósetningarbúnað.

Mig langar að gera hér athugasemd við þessa frétt.

Það eru ekki Skoðunarstofur Siglingastofnunar sem skoða Gúmmíbjörgunarbáta, heldur eru þessar B. skoðunarstofur einkafyrirtæki sem Siglingastofnun hefur eftirlit með og gefur þeim starfsleyfi. Þetta kemur reyndar fram í seinni hluta þessarar fréttar.

 

26 gúmmíbátar reyndust ónýtir

Slys á norskum smábátum

Hafa áhyggjur af tíðum banaslysum

Frá árinu 1990 hafa 122 trillukarlar í Noregi látið lífið við störf sín.

Fiskifréttir 18. janúar 2012 kl. 13:59

Þótt verulegur árangur hafi náðst í slysavörnum til sjós í Noregi á síðustu árum, rétt eins og á Íslandi, hafa norskir sjávarútvegsmenn áhyggjur af tíðum dauðsföllum tengdum smæstu fiskibátunum. Á síðasta ári fórust samtals sex norskir atvinnufiskimenn við störf sín og voru allir trillukarlar.

Samkvæmt tölum norsku rannsóknastofnunarinnar SINTEF hafa alls 122 trillusjómenn farist við störf sín síðastliðin 22 ár eða frá árinu 1990. Slysin flokkast þannig að 53 dóu þegar bátar fórust, 40 drukknuðu eftir að hafa fallið fyrir borð út á rúmsjó, 15 drukknuðu í höfnum og 14 dóu í öðrum slysum tengdum starfi trillukarla.

Fiskerbladet/Fiskaren fjallar um þetta mál í dag. Bent er á að algengt sé að þeir smábátar sem farist eða lendi í vandræðum séu komnir vel til ára sinna og sjómennirnir á þeim sömuleiðis. Stjórnvöld hafi reynt að stemma stigu við sjóslysunum á minnstu bátunum með því að leggja til strangari reglur um búnað þeirra en þessum tillögum hafi verið mótmælt hástöfum því trilluútgerðirnar hafi ekki fjárhagslegan grundvöll til að mæta þeim.

Af þessum ástæðum hefur formaður Norges Fiskarlag, heildarsamtaka í norskum sjávarútvegi, lagt til að smábátaeigendur fái auknar veiðiheimildir til þess að geta endurnýjað báta sína og stækkað þá þannig að forsenda sé fyrir því að tveir menn verði jafnan á bátunum í stað eins nú.

Gamlar myndir frá Vestmannaeyjum

 Bátar í Vestmannaeyjahöfn fyrir allmörgum árum

 Ekki er ég viss um hvaðan þessi mynd er tekin

Í fótbolta inni í Botni.

Þetta eru með síðustu myndum sem Halli Steini sendi mér og þakka ég honum kærlega fyrir þessar gömlu skemmtilegu og fróðlegu myndir um liðna tíð.

Gamlir félagar af Hásteinsvegi og Boðaslóð.

Myndin er tekin inni í Botni af fótboltapeyjum.

T.f.v: Gunnar Haraldssin síðar  vélstjóri, Gústaf Sigurjónsson, bilstjóri, Jakop Sigurjónsson bílstjóri, sá í svartri peisu er Sigurður Reimarsson ( Siggi Reim) vantar nöfn á hína.

Myndin er frá Halla Steina.

Áhöfn í útlöndum

'Ahöfnin á Ófeigi t.f.v: Grétar Skaftason stýrimaður. Þorsteinn Sigurðsson útgerðarmaður, Gunnar Haraldsson, óþekktur, óþekktur, Ólafur Sigurðsson skipstjóri og óþekktur.  

Bæn eftir Gísla frá Uppsölum

Gísli frá Uppsölum myndina tók Árni Johnsen  

Bæn

Þegar raunir þjaka mig

þróttur andans dvínar

þegar ég á aðeins þig

einn með sorgir mínar.

Gef mér kærleik, gef mér trú

gef mér skilning hér og nú.

Ljúfi drottinn lýstu mér,

svo lífsins veg ég finni.

Láttu ætíð ljós frá þér

ljóma í sálu minni.

 

Gísli frá Uppsölum

Tvær Þjóðhátíðarmyndir

 

 

 

 Myndir frá Þjóðhátíð Vestmannaeyja. Þarna var byggð hátt grindverk kringum danspallana og flott brú yfir tjörnina.

Myndir Halli Steini

 

 

 

 

Skemmtileg frásögn af lífinu um borð í gráu skipunum

 

Tökum þrjótinn.

Eftir Sigurlaug Þorsteinsson

Eitt sinn undir jól 78 vorum við á varðskipinu Óðinn á siglingu vestur af Barðanum og á leið norður,það var mjög dimmt af nóttu og ég nýkomin á vakt 12-04 vaktina,stýrimennirnir voru aftur í kortaklefa,annar þeirra kemur fram og lítur í radarinn og fer eitthvað að stilla og allt í einu skipar hann mér niður að ræsa skipherra og 3 stýrimann og lofskeytamann og segja þeim að það sjáist skip á veiðum inni á lokuðu svæði rétt já,jafnframt átti ég að ræsa bátsmann og láta vaktina vita sem var í brú 8-12 og segja þeim að gera sig klára í bátana.

Skipherra kemur upp og stýrimaður segir honum frá staðsettingu og stefnu á landhelgisþrjótinn og svo mæta þeir sem ræstir voru út upp og það var mannaður radar og 3 stýrimaður settur á kortaborðið að færa jafnóðum inn staðsettningar,1 stýrimaður stilti sér upp við stjórnboð velarinnar og lofti kveikti á öllum græjum og tólum inni í talstöðvarklefa,bátsmaðurinn kominn á rattið,svo bárust boð um að 2 gúmíbátar og mannskapur væru klár á þyrlupallinum.

Nú var skipið klárt og skipherra biður um stefnu og fjarlægð í þrjótinn og sem hann fær frá radarnum,kortaborðið endutekur boðin og svo skipherra,sem gefur skipun um að setja baðar vélar á fulla ferð,stýri hringir á fulla ferð,en þar niðri eru 1-2-3- vélstjóri,1 í stjórnrúmmi,2 og 3 við vélsímann á hvorri vél og smyrjarinn klár við dagbókina,að skrá samviskusamlega allar skitingar og skipanir sem berast niður í vél,þeir svar samstundis og Óðin nötrar stafna á mill af átökunum og svo rýkur hann af stað með hálft atlandhafið í bógöldunni á undann sér og uppi í brú er staðsettnig landhelgisbrjótsins og fjarlægð í hann gefin upp af radarnum með nokkurar mínútna millibili og allt sem radarinn segir ekkoar frá kortaborðinu lofta og kaptein,svo allir séu nu með sömu uppfærslu og nálgast varðskipið nú þrjótinn hratt og örugglega,því Óðinn hélt sínum 18,7 mílum á fullu ferðini sama hvernig veður og alda var,í upphafi var gefin skipun um að kveikja ekki nein aukaljós svo afbrotamennirnir yrðu nú ekki varir við okkur og næðu að skera á og forða sér,þeim skyldi náð glóðvolgum við iðju sína með veiðarfærin úti.

Svo segir radarinn fjarlægð í skip 1/2 míla og þetta ekkoar um brúnna til skipherra,sem snarlega skipar fyrir um að kveikt sé á ljóskastaranum og geislanum sé beint að bátnum,þetta ekkoar um brúnna og svo kviknar ljós mikið og öflugt á brúarloftinu og þarna blasti landhelgisþrjóturinn við okkur vel inni á miðju lokaða svæðinu,náðum honum sagði stýri á stjórntækjunum,við náðum helvítinu.

Þarna blasti skipið við okkur í ljósgeislanum,þar sem það lá og vaggaði á bárunni,vel hirt og fallegt,ekki nokkur maður á dekki og öll ljós slökkt nema framljósið og lanternurnar,fyrst var framendi skipsins lýstur upp og svo var geislanum beint aftur með skipinu og á afturdekkinu sáust báðar næturnar velfrágengnar og niðurbundnar eins og vera ber á loðnuskipi sem lætur reka og bíður eftir að loðnufréttirnar fari að berast frá þeim sem voru að kasta út og vestur af Horni í skítabrælu,það var þögn í brúnni á Óðinn og skipun er gefin um að slá af og beygja frá,því þetta var lokað línusvæði,en öllum heimilt að láta reka og hvíla karlanna,þessir borðalögðu í brúnni sögðu fátt og það hætti að ekkoa í brúnni og spennan í andrúmsloftinu sem var hvarf,Þá allt í einu er varðskipið uppljómað af 2 miklum og öflugum ljósgeislum og svo kemur kall í talstöðina,Ég man ekki nákvæmlega kallmerkið sem notað var en röddin í stöðini spyr hvort eitthvað sé að og hvort okkur vanti aðstoð af eitthverju tagi,eftir óvenjulega langa stund ítrekar röddin spurninguna og spyr hvort hann eigi að koma okkur til aðstoðar.skipherra grípur microfonin og afþakkar gott boð og segir að þetta hafi einungis verið æfing og með það sigldum við burt og enduðum norður í Aðalvík við akkeri í 2 daga,en stýri sem kallaði út um nótina var kallaður niður til skrafs og ráðagerðar til Skipherra morgunin eftir og var ansi rjóður í kinnum fram eftir degi.

Svona var lífið á sjónum á gráu skipunum.

Kv Laugi

Saga frá því í gamladaga

Páll Steingrímssonkennari  og síðar kvikmyndagerðarmaður sagði okkur kökkunum í Barnaskóla Vestmannaeyja eftirfarandi sögu sem kannski væri hægt að herma upp á Ísbjörn:
Það var einu sinni skógarhöggsmaður á gangi í skógi í Kanada, hann gekk um skóginn í leit  að tré til að fella, hann finnur tré í miðjum skóginum og byrjar að höggva það með sinni stóru og beittu öxi. Þegar hann er  langt komin með að höggva sundur tréð heyrir hann mikið öskur fyrir aftan sig og finnur að jörðin nötrar undir fótum sér, hann lítur um öxl og sér risastórann skógarbjörn sem hafði líklega vaknað af vetrardvala við hávaðan.  Skógarhöggsmaðurinn sá strax að hann gat ekki flúið undan glorhungruðum birninum inni í miðjum skógi. Hann bjóst því til varnar og var tilbúinn að nota flugbeitta öxina á björninn. Þeir nálguðust nú hvern annan og drápseðlið skein úr augum bangsa. Allt í einu stökk hann að skógarhöggsmanninum lyfti upp hramminum og bjóst til að slá, en skógarhöggsmaðurinn reiddi á móti  upp öxina og ætlaði að höggva í miðja bringu björnsins, en ekki tókst betur til en svo að björninn sló með loppunni öxina úr hendi hans svo hún sást ekki meir.  Nú var Skógarhöggsmaðurinn í slæmum málum, hann var vopnlaus á móti dýrinu sem ætlaði að drepa hann og éta.    Björninn nálgaðist nú manninn aftur hægt og hægt, hann vissi að hann gæti ekki flúið, en skógarhöggsmaðurinn ætlaði ekki að gefast upp enda var hann búin að ákveða hvernig hann gæti snúið á björninn  því um líf eða dauða var að tefla.
Nú var bara 2 metrar á milli þeirra og björninn orðinn óþolinmóður, hann ræðst að manninum og ætlar að slá hann með hramminum, en skógarhöggsmaðurinn var eldsnöggur og hleypur aftur fyrir björninn stingur hendinni upp í afturendann á honum og upp í háls grípur í tunguna á honum og togar í um leið og hann spyrnir í rassgatið á honum, þannig togar hann í tunguna með heljarafli þangað til hann er búinn að snúa bangsa á rönguna. Páll þagnar grafalvarlegur, krakkarnir í bekknum  horfa á hann með hökuna niðri og bíða eftir endinum, eftir drykklanga þögn fer  Palli að skellihlæja og segir: Sagan er búinn.

Ísbirnir í Kulusuk